یه صحنه چندش آور از یه فیلم دوزاری و واقعاً بی ارزش چند وقتیه که موقع غذا خوردن میاد جلو چشمم و این لذت رو ( لذت چندانی هم در کار نیست البته)، نابود میکنه. آخه چرا باید یه همچین صحنه ای تو یه فیلم باشه.

(البته آگاه باشید که سوال "که چی"  همچنان در ذهنم هست و نمیدونم باهاش چیکار کنم و البته شما هم میتونید بگید "به من چه" که کاملاً درک میکنم. در ظاهر هیچ مشکلی نیست ولی در باطن هیچ مشکلی هست و در کل نمیدونم. یه سری آدمها هستن که بودنشون مهمه ولی تا نگیم بودنشون مهمه  از کجا بدونن بودنشون مهمه، شاید هم بودنشون چندان مهم نیست چون اگه مهم بود خب میگفتیم که بودنشون مهمه و شاید هم دیگه کلاً هیچ چیز خیلی واسمون مهم نیست. و سوالی که اینجا پیش میاد اینه که وقتی به یه نفر میگیم که بودنش مهمه بعدش چی میشه، یعنی انتظار داریم که چی بشه؟ و جوابی که اینجا پیش میاد اینه که خب طرف میفهمه بودنش مهمه و به بودنش ادامه میده. و سوال دیگه ای که پیش میاد اینه که نمیشه یه نفر بدون اینکه بهش بگیم خودش بفهمه که بودنش مهمه و باشه؟ و ایندفعه دیگه جوابی پیش نمیاد.)