35
داشتم فکر میکردم چقدر خوب میشد اگه من یکی از این پیرمردهای تارک دنیایی بودم که تو یه معبد دور افتاده و متروک تو دلِ کوهستانهای تبت زندگی میکنن. از این معبدهایی که شونصد هزار تا پله رو باید بری تا به در ورودیشون برسی. شاید بگید خب این کجاش خوبه. خوبیش اینه که اگه پیرمرد خوش شانسی باشم امکانش هست که اما ترومن اون همه راه رو از آمریکا بکوبه بیاد اونجا که نزدِ من تلمذ کنه و فنون کونگ فو یاد بگیره و از اونجا که من هیچ چیز از کونگ فو نمیدونم (البته شاید اقامت طولانی مدت در اون ارتفاع و سرمای کشنده کوهستانهای تبت و تنهایی شدید، باعث بشه فنون کونگ فو بهم الهام بشه تا اون موقع) هر چرندیاتی که میتونم سر هم کنم رو به جای فنون کونگ فو به خورد اِما خانم بدم و خوشحال از اینکه بعد از سالها یه نفر پیدا شده (اونم نه هر نفری، خودِ اما ترومن!) که بیاد نزدِ من تلمذ کنه و منم در ازای این آموزشهایِ صد من یه غاز، هر بیگاریای که فکرش رو بکنید ازش بکشم (از تی کشیدن کفِ معبد گرفته تا کیسه کشیدن پشت من یا ماساژ پا یا خیلی کارای دیگه که الان حسش نیست بگم چون این جمله خیلی طولانی شد و میخوام ادامه بدم) برم و تو اتاق خصوصی خودم (که این اتاق خصوصی مجهز به نمایشگرهای بزرگ واسه فیلم دیدن و اینترنت خیلی پر سرعت و سونا و جکوزی و سردخونههای مملو از غذا و میوه و نوشیدنی و نهرهایی که در آنها شیر و عسل جاریست و ... هست) که هیچکس حق نداره بیاد اونجا و این یکی از اولین قوانینیه که برای شخص تازه وارد وضع میشه، بشینم و به ریش اِما بخندم که الان با خودش فکر میکنه یکی از اون پیرمردهای واقعی که تو دل کوهستانهای تبت منتظرن تا یکی بیاد و بتونن بهش فنون خفیه کونگ فو رو آموزش بدن به تورش خورده، غافل از اینکه من کسی نیستم جز یه آدمِ قلابی که یه شب از بی خوابی و بیکاری و استیصال و احساسِ شکستِ عاطفیِ نصفه و نیمه که هنوز ازش مطمئن نیست و فکر به اینکه چرا نمیتونه چیزی بنویسه و مغزش مثل گچ شده؛ به سرش میزنه و با خودش فکر میکنه کاش یه پیرمرد تنها بود تو یه معبد دور افتاده تو دل کوهستانهای تبت که اِما ترومن میومد پیشش و تلمذ میکرد.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۴ ساعت 2:2 توسط J
|
